Pamiętasz swoje wakacje jako dziecko?
Takie dni, kiedy wychodziło się rano z domu i wracało dopiero wieczorem.
Kiedy mama wołała z balkonu: „Obiaaad!”
A jedynym znakiem, że trzeba wracać, było to, że robiło się ciemno.

Bez telefonów.

Za to z przyjaciółmi, śmiechem, podchodami…

Może brzmi to trochę jak stare czasy.
Może trochę jak teksty dorosłych, że „Kiedyś to było inaczej”
Ale właśnie do tego próbujemy wrócić na naszych obozach.

Dlatego dzieci mają u nas ograniczony dostęp do telefonów i elektroniki. Nie dlatego, że technologia jest zła. Bardziej dlatego, że dziś dzieci bardzo rzadko mają przestrzeń, żeby naprawdę pobyć razem.

A u nas?

Rozmawiają, wygłupiają się, siedzą razem wieczorem i śmieją się z naprawdę prostych rzeczy.
Spędzają czas na dworze. Są w ruchu. Są razem.

I nagle okazuje się, że telefon wcale nie jest im aż tak potrzebny.

Kiedy zaczynaliśmy organizować obozy, dużo rozmawialiśmy też ze znajomymi i osobami pracującymi z dziećmi. I właściwie ciągle słyszeliśmy podobne historie.

Jedna z naszych koleżanek powiedziała coś, co bardzo zostało nam w głowie — że kiedy dzieci naprawdę poczują się dobrze w grupie, telefon schodzi na dalszy plan.

I szczerze?
Bardzo często widzimy to później na naszych wyjazdach.